:: Australian-Discovery :: De avonturen van Ursula en Ruud

April, tijd om weer eens in het vliegtuig te stappen en de hoognodige zon-vitamines te verzamelen.

We gaan naar Skyros, met Ross Holidays. Op hun site staat veel info over dit nog onbekende Griekse eiland. Zo noemde zij de naam van een daar veel vookomende vogel de Hoopoe. Er gaat een wereld voor ons open! Van deze vogel hebben we nog nooit gehoord, laat staan dat we hem ooit hebben gezien! Op deze site staat info en foto's.
Het blijkt dat de vogel in Afrika voorkomt en in Europa. Op Skyros komt hij veel voor op de Kambos. Nou maar hopen dat hij er in april al is, dan kunnen we op zoek naar de Hoopoe.

Hier onder het reisverslag:

Paliopyrgos in de plaats Skyrosstad.

Met de nieuwe strenge veiligheidsregels moeten we alweer een uur eerder aanwezig zijn op Schiphol, dat betekend drie uur voor vertrek. Een hele opgave als je om 6.40 uur vertrekt en net als wij met de Schiphol-taxi op gehaald wordt en eerst nog twee andere adressen af moet om mensen te verzamelen. De reis begint voor ons dan ook al om kwart voor 1 snachts! Maar goed eenmaal in het smalle vliegtuigstoeltje geperst gaat het er dan toch van komen. De eerste etappe naar Chios met een voor driekwart gevuld vliegtuig. Na een uiterst harde (tussen)landing op Chios, waarbij zelfs de stewardessen verschrikt om zich heen keken (wat gebeurd er???) zijn we met de tweede etappe na 20 minuten eindelijk geland op Skyros. Een zonnetje verwelkomt ons op dit kleine, rustige eiland. Een welbekende kokosachtige geur vult onze neusgaten, de Griekse zon schijnt in onze gezichten. Heerlijk, een week in de Griekse zon.

Na een korte rit door prachtig groene bergen die bezaaid zijn met kleine kuddes geiten komen we aan bij Paliopyrgos in Skyrosstad waar we een studio hebben gehuurd voor deze week. Het uitzicht is adembenemend vanuit onze studio hebben we frontaal uitzicht op de blauwe heldere zee. Het complex ligt halverwege de berg waarop Skyrosstad is gebouwd. Het is absoluut geen aanrader voor mensen die slecht ter been zijn. Waar je ook heen wilt het is steil naar boven of steil naar beneden. We zetten de koffer in een hoek en gaan eerst maar eens op verkenning uit. Vanaf Paliopyrgos begint een wandelpad, eigenlijk is het een trap naar boven naar Skyrosstad en naar beneden, naar het plaatsje Magazia. Het grote gezamenlijke terras is overdekt en hier kunnen we iedere morgen voor 5,50 euro ontbijten. Voor onze studio is een klein terrasje, maar een treetje naar beneden en we hebben een gigantisch terras die we met de buren delen. Onder ons ligt het dorp Magazia dat aan de helderblauwe zee ligt. De witte blokhuizen hebben op een enkeling na allemaal platte daken. Die platte daken heeft men op regenwater op te vangen, voorlopig ziet het er echter niet naar uit dat er ook maar een spatje verzameld kan worden op de droge daken. De lucht is wolkeloos en we kunnen eindeloos ver kijken. Aan deze kant van het eiland (de oostkant) is ander land ver weg en het idee dat onze voorvaderen hadden dat de aarde plat was en ophield aan de horizon lijkt niet eens zo gek, zo ver we kunnen kijken zien we de zee, die aan de horizon de blauwe hemel ontmoet.

Skyros, het grootste en meest afgelegen eiland van de Sporaden is nog niet overladen door toeristen, nee, het ideale eiland voor een rustvakantie hebben we gevonden. Omdat we met het eerste vliegtuig vakantiegangers zijn gekomen zijn de meeste eetgelegenheden nog niet open aan de waterkant van Magazia. Velen zijn nog bezig de hand te leggen aan schilderwerk of het uitbreiden van het terras. Voor ons avondeten, dat hier vanaf 20:00 uur voor toeristen twee uur vervroegt is, moeten we naar Skyrosstad. Vol goede moed beginnen we aan de klim naar boven, voor iemand met een luchtwegaandoening zoals ik (Ursula) een echte uitdaging en onze klim wordt dan ook regelmatig onderbroken door een adempauze. De door de touroperator aangegeven wandeling van 10 minuten naar het centrum is deze eerste keer drie keer overschreden, dat alleen al om bovenaan de trap te arriveren. Hoe hoger je komt des te mooier echter het uitzicht. Bijna aan het eind van de trap komen we langs het archeologische museum van Skyrosstad. Het is gesloten en dat blijft zo tot een dag voor ons vertrek. Bovenaan gekomen komen we uit op het Rupert Brooke plein waar het standbeeld van deze engelse schrijver staat naast een klein kapelletje.

Ondertussen zijn onze buren ook boven aan de trap gearriveerd en we besluiten samen het centrum op te zoeken. Een uur later zijn we nog steeds op zoek, geen van allen blijkt een goed richtinggevoel te hebben. We horen de geluiden van het centrum wel, maar hoe komen we daar?? De talloze smalle straatjes met kinderkopjes, witten huisjes met balkonnetjes, blauwe en groene deuren een enkele zwerfkat en de smalle steegjes die steil naar beneden om daarna met een zelfde helling weer naar boven te gaan lijken op een doolhof. Wanneer de zon achter de berg verdwijnt en onze zoektocht niet lijkt te eindigen komen we plotseling op een verharde weg waar we andere vakantiegangers tegen komen. Zij wijzen ons de weg en een kwartier later staan we met zijn vieren haast uitgeput op het plein van Skyrosstad. Ruud en ik ploffen neer op de bekende wankele stoeltjes in een Taverne waar we om kwart over negen beginnen aan onze eerste van vele Griekse salades. Op de terugweg vinden we ineens de juiste weg terug. Heel simpel gewoon rechtdoor het hellende pad volgen tot het plein met het standbeeld van Rupert Brooke. Hoe makkelijk kan het zijn?

De eerste paar dagen doen we helemaal niets. Heerlijk met een boek op het terras. De enige inspanning die we verrichten is de dagelijkse klim naar Skyrosstad voor het avondeten. Het eten is nog echt Grieks, niet aangepast aan de toerist. Een beperkte kaart met een beperkte voorraad. Als het gerecht dat je hebt uitkozen er niet is dan laat je het aan de kok over om iets te maken van de ingrediënten die wel voorhanden zijn. Ons maakt het niet uit, alles smaakt hier even lekker en het is nog goedkoop ook.

Ondertussen hebben wij ons het “Siega Siega” (langzaam aan) eigen gemaakt. We gebruiken een paar zinnen Grieks om onze wensen duidelijk te maken of voor een groet. Dit bevalt de bevolking duidelijk goed, de meeste ouderen spreken alleen gebrekkig of geen engels. Met handen en voeten werk kom je al een heel eind.

Op een van onze wandelingen door Magazia en Molos de kleine kustplaatsen zien we aardig wat geiten overal aan de kant van de weg staan. De meeste geiten echter staan in het zuiden van het eiland. Het zuiden is ruig en minder groen dan het noorden waar wij zitten. Het is er vrijwel onbewoond, de enige inwoners daar zijn de duizenden geiten. Naast de geiten zien we regelmatig de bekende wilde katten, een paar aan een waslijn gebonden honden en kraaien. In een riviertje komen we enkele waterschildpadden tegen en op een warme morgen ook een kleine slang die zich snel uit de voeten maakt als hij onze aanwezigheid in de gaten krijgt. Tegen de muurtjes die de huizen omgeven houden talloze kleine hagedisjes en gecko's zich vast om zich te warmen in de zon. De tuinen en de straatkanten staan vol met gekleurde bloemen. De rode, gele, blauwe en paarse bloemen staan in volle bloei en naast het groen van de olijfbomen lijkt het net een schilders pallet.

Overal waar we komen zien we kapelletjes staan, op de meest onverwachte plaatsen. Midden in een weiland, op een eiland voor de kust en in een rotsblok aan het water bij Molos, dat bestaat uit koraal dat al jaren geleden is afgestorven. Vlak bij Molos is een heel gebied aan zee dat lijkt op een oude nederzetting. Verschillende trappen en funderingen zijn uit het gesteente gehakt. Hier en daar staat water in de uitgehakte delen daar bij eb achterblijft. Soms blijven er ook dieren in achter zoals zee-egels en een enkele zeekomkommer. Magazia en Molos liggen in het Kambos gebied. Kambos betekend vlakte en dit gebied is heel leuk om te verkennen, het loopt makkelijk omdat het vlak is en er valt van alles te ontdekken. Hier op de Kambos zou ook de Hoopoe te vinden moeten zijn, de nationale vogel van Skyros. We doen ons best om ze te vinden, maar we hebben er nog geen een gezien. Als we later navraag doen blijken er nog maar vijftig te zijn en de vogels die er zijn blijken erg schuw, want om de woorden van een kenner te gebruiken “de Grieken zijn echte jagers, alles wat vliegt, kruipt en eetbaar is eindigt in de pan!”. Geen wonder dat de Hoopoe bijna een Mythe blijkt te zijn!

Over een mythe gesproken. Achilles, je weet wel die van de oorlog van Troje meedeed is hier opgegroeid. We hebben vreemd genoeg geen enkel standbeeld gezien van hem. Dat terwijl hij zo belangrijk is geweest. Er is zo-wie-zo erg weinig informatie te vinden over het eiland. Een (toeristen) boekje kun je niet kopen, alles wat men weet heeft men gebundeld in een dun boekje dat te koop is in het archeologisch museum (voor 6 euro). Daarin lezen we dan ook dat men slechts het topje van de ijsberg heeft ontdekt en afgegraven voor wat betreft vondsten uit de oudheid. Hele delen uit de geschiedenis zijn nog blanco, deels omdat Skyros zo vaak in ander handen is geweest en de nieuwe heersers alles wat met de oude te maken heeft wilden uitwissen, maar ook omdat er geen tijd of geld is om opgravingen te doen. Romeinen, Venetianen, Turken en piraten hebben allemaal hun sporen achtergelaten op het eiland. Het meeste nog verborgen onder de grond en in de heuvels van het grillige landschap.

Een echte rustvakantie dus voor ons, daarvoor is Skyros uitermate geschikt. Een week is daarvoor lang genoeg. Uiteraard zijn er wel mogelijkheden om meer toe doen en zien hoor. Je kunt een auto of een scooter huren en daarmee het eiland verkennen, of de bus nemen (de busservice is heel beperkt in het voorseizoen). Als je geluk hebt kom je dan ook de Skyriaanse pony tegen, die zo groot is als een ezel en eruit ziet als een paard. 150 stuks lopen er nog rond, ooit waren het er drieduizend. Hier en daar staan ze echter ook bij de Skyrianen in de tuin, tussen de prachtige bloemen of in een weiland dat ze delen met een ezel. Voor hen die het echte Griekenland willen ervaren is Skyros een goede bestemming, mits men ook de rust zoekt. Het leven glijd in een rustig tempo langs de bewoners heen. Siësta is een dagelijks terugkomend ritueel dat ervoor zorgt dat de winkels tussen 13:00 en 18:00 vaak gesloten zijn en de straten uitgestorven. In deze middaguurtjes komen de meest heerlijke geuren uit de keukens van de inwoners en klinkt er gelach uit de huisjes. Tegen de late middag komt het leven weer op gang en wordt in een relaxed tempo naar de late avondmaaltijd toegeleefd die door de Grieken zelf vaak om een uur of één in de nacht eindigt met een welgemeend “Kalinichta!”

Voor ons eindigt deze week in Skyros op een koele donderdagmorgen wanneer we in het stijgende vliegtuig het eiland onder ons zien verdwijnen door het kleine raampje. De kuststrook van Skyros ligt achter ons wanneer we met een zucht in onze vliegtuigstoelen terug zakken. Op weg naar Nederland bekijken we de foto's die we hebben genomen met onze digitale camera, mooie herinneringen die aan onze steeds uitbreidende reiservaringen zijn toegevoegd. Om mijn mondhoek heb ik een vage glimlach, het afscheid van Griekenland is deze keer kort, over drie maanden gaan we naar Kefalionia, ons volgende Griekse avontuur….