:: Australian-Discovery :: De avonturen van Ursula en Ruud

Zomervakantie, wat kun je daar toch naar uitkijken.
Tegenwoordig moet je om de accomodatie te krijgen die je ook echt wilt al minstens een half jaar van tevoren boeken. Dat hebben wij ook gedaan. We gaan 2 weken naar Kefalonia, met Ross Holidays. Weer een Grieks eiland? Ja, er zijn er ook zoveel! We hebben veel over Kefalonia gehoort, maar zijn er nog niet geweest. Daar gaat nu verandering in komen.

We zijn weer terug en hier volgt ons reisverslag.

13 augustus 2007

Kefalonia (ook wel Kefallonia, Kefalonia, Cephalonia )

De kippen op Kefalonia hebben het goed, althans de kippen die rond ons appartement wonen. Welke kip in Nederland kan zeggen dat hij zijn eigen oude olijffabriek ruïne als thuis heeft? De ruïne staat onder aan de hellende weg naar ons appartement. Een Griek die een stukje verderop woont heeft het voor zijn kipjes ingericht als een waar kippenparadijs compleet met overnachtinghokjes, doorkijkjes, verhogingen en strooi op de bodem. Ook naast ons appartement wonen een stelletje erg gelukkige kippen. De eigenaar van ons appartement die een huis voor het complex heeft, heeft behalve een groentetuin ook kippen als hobby. Ze hebben een aantal olijfbomen, een tuintje in drie verdiepingen en de keus uit twee hokken. De ene gewoon van gaas en de andere voorzien van een roestende golfplaat tegen de zon.Iedere morgen en avond strooit Gavrillis voer voor hen in een aantal metalen bakjes. Dan klinkt er een blikkerig pling pling als de vijf kippen met hun snavel het voer oppikken. We hebben de kippen zelden zien vliegen, ze ;lopen de hele dag gemoedelijk rond met hun vleugels netjes gevouwen op hun rug. Een witten kip heeft de meest lenige kippenpootjes die ik ooit heb gezien! Schijnbaar zonder moeite klautert het kippetje tegen een stenen muurtje omhoog. Fe enige keer dat ik haar de vleugels heb zien gebruiken was toen ze een stelletje houtduiven bij de voerbak vandaan jaagde en met haar vleugels wapperde om haar bedoeling kracht bij te zetten. Gavrillis klaagt dat de kippen niet meer zoveel eieren willen leggen door de grote hitte van vorige week (45C). Maar ja deze Griekse kippen doen 's lands gebruiken eer aan door alles “siega siega” te doen (langzaam aan!) Als de avond valt dan zoeken de kippen het hogerop in de olijfboom, waar de nog een beetje zitten te tutten omdat iedereen in de boom wil en er maar plek voor vier is, maar uiteindelijk word het rustig. Vanaf ons balkon slaan we dit tafereeltje gade.

Agia Efimia

Hier aan de natuurlijke haven van het kleine dorp, dat onderaan de glooiende bergen ligt hebben we menig uurtje doorgebracht. Hier hebben we onze accommodatie voor twee weken. Talloze jachten en zeilboten uit een keur van landen meren aan in het haventje en zorgen voor een gezellige sfeer. Overal op de terrasjes klinken stemmen in verschillende talen en horen we het gekletter van tafelzilver van mensen die een van de specialiteiten van Kefalonia proberen. Zelf hebben we meermaals van de Kefalonia Meat Pie genoten. Het is een soort taart van bladerdeeg gevuld met rijst en gekruid rundvlees.

Voor ons is het een vakantie van veel niets doen. Toch hebben we een aantal plaatsen bezocht en ongeveer het halve eiland gezien. Wij hebben ervoor gekozen om met het openbaar vervoer te gaan. Ten eerste omdat de huurauto's drie dagen van te voren geboekt moesten worden i.v.m. de drukte (stel dat we dan geen zin hebben!) en reizen met de bus is hier heel erg leuk. Het kost er weinig en je zit midden tussen de Grieken.

Fiskardo

We zijn met de bus naar Fiskardo gegaan. Het kost maar euro 3,50 per persoon (enkele reis) voor een uur in de bus. Vanuit Agia Efimia gaan we naar Divatara, waar we over moet stappen in een andere bus. Daarna gaan we via de kust naar het noorden. We komen ook langs Mirtos beach, het bekende witte strand. Het is prachtig hoe het witte strandzand in het water spoelt en het water lichtblauw kleurt. Het deed ons een beetje aan The Whit Sundays voor de oostkust van Australië denken. Helaas is het strand van Mortos Beach erg druk en vuil. We rijden verder en de afgronden worden steeds steiler, we komen langs Assos dat op een landtong onderaan de steile hellingen is gevestigd. Het fort van Assos ligt op een heuvel en het uitzicht moet er haast wel grandioos zijn, omdat je Mirtos Beach in de verte kunt zien. Onderweg naar Fiskardo is de omgeving heel erg mooi, met aan de ene kant de enorm steile afgrond en aan de andere kant de berghelling. Overal wordt er gewaarschuwd dat er rotsblokken op de weg kunnen vallen en de wegen zijn zo smal dat de bus soms moeite heeft met het halen van een bocht. Voordat de in de havenplaats Fiskardo aankomen rijden we door een aantal aantrekkelijke plaatsjes, met tussen de nieuwe huizen de restanten van de door de aardbeving vernielde oude woningen.

Fiskardo is een leuk plaatsje, maar in deze tijd eigenlijk veel te druk voor het aantal toeristen dat er komt. De plaats zelf is autovrij en de toegangsweg en de parkeerplaatsen puilen uit, we zien sommigen zelfs meteen weer omkeren omdat er geen plaats is. Weer een voordeel van reizen met openbaar vervoer. Fiskardo is het enige dorp dat de aardbeving van 1953 vrijwel ongeschonden heeft overleeft, hier zien we nog de oude Venetiaanse gebouwen staan die in een rij aan de kade staan, allen in een andere zachte poederkleur geverfd. Het is overigens voorschrift voor alle huizen op Kefalonia om de huizen in een poederkleur te schilderen, of wit. We weten nog een plaatsje te bemachtigen op een terras (omdat we de snelste zijn..) en drinken wat voordat we in een taverne onder de bomen gaan zitten en een uitgebreide lunch nemen.

Daarna slenteren we wat rond, we hebben nog een uur voordat de bus terug gaat en besluiten het museum op te zoeken dat gevestigd is in een oude gebouw met een brede door pilaren ondersteunde veranda. Het museum beslaat slechts een kleine ruimte, maar er hangen foto's van de aardbeving, een paar skeletten van een rog, een schildpad en een haai die een van de vissers in zijn net aan heeft getroffen.

Argostoli en Lixouri

Op een donderdagmorgen staan we om kwart voor zeven op de bus te wachten naar Argostoli. Het is nog heerlijk koel (18C) en we kunnen genieten van een prachtige zonsopgang, die de hemel rozerood kleurt. Deze bus neemt ons via Divatara naar Nifio en Farsa naar Argostoli. Het is een bijzonder mooie rit. Iedere scherpe bocht laat weer een ander beeld zien van het eiland, telkens een verrassing hoe het er om de volgende hoek uit ziet. De hoogte verschillen zijn enorm en ook hier zijn de afgronden steil genoeg en de afscheiding naast de weg zo nietszeggend dat een slip je honderden meters steil naar beneden kan laten kieperen. Niet voor niets staan hier zoveel kapelletjes langs de weg, ter nagedachtenis van een verloren familielid. Argostoli is een erg drukke stad, hier in de hoofdstad van het eiland, wonen de meeste inwoners van het eiland. We begeven ons dan ook gauw naar de pont die ons voor euro 1,70 p.p naar Lixouri brengt. Lixouri ligt op een schiereiland schuin achter Argostoli, de overtocht duurt 20 minuten. We varen langs de vuurtoren die door Gouverneur Napier in 1829 is gebouwd, of beter gezegd, hij heeft het laten bouwen. De stad Lixouri is de tweede grote stad van Kefalonia, maar heeft een totaal ander sfeer. Het is ons goed bevallen. Er is een mooi plein met een grote schaduwrijke boom en veel terrasjes waar je in de schaduw verkoeling kunt zoeken. De boulevard is mooi aangelegd met palmbomen, speeltuinen en diverse terrasjes.

Op de terugweg die anders dan de heenweg dwars door Kefalonia snijd, rijden we aan het eind van Argostoli door een klein bos van Eucalyptusbomen, even, heel even wanen we ons terug in Australië. We wisten dat eucalyptusbomen ook rond het middellandse zee gebied groeiden (geïmporteerd vanuit Australië) maar we hadden ze nog niet gezien.

De terugweg neemt ons mee tussen de weelderig begroeide bergen, het ziet er zo anders uit dan de kustweg. Het lijkt wel een ander eiland, groen en op sommige stukken niet bewoond en met rust gelaten.

Korte geschiedenis van de Ionische eilanden.

1400 v.C. De Myceners zijn de eerste Grieken die zich vestigen op de eilanden, maar er zijn sporen van bewoning tot 50.000 jaar geleden.
734 v.C. Met de stichting van een Corinthische kolonie op Korfoe worden de Ionische eilanden betrokken bij het klassieke Griekenland.
395-1204 Oost-Romeins-Byzantijnse tijd. De Ionische eilanden worden vanuit Constantinopel geregeerd. In de 12de eeuw vallen de noormannen binnen; Zakinthos en Kefalonia maken 100 jaar lang deel uit van het koninkrijk Sicilië.
1204 Op aandrang van Venetië wordt tijdens de vierde kruistocht Constantinopel veroverd. De Ionische eilanden worden verdeeld over diverse adellijke Italiaanse families. Het Byzantijnse Rijk valt uiteen.
1386 De Venetianen nemen Korfoe over; in 1482 volgt Zákinthos, in 1500 Kefalonia en in 1503 Ithaki. Lefkas wordt in 1467 Turks en valt pas in 1684 onder Venetiaanse handen.
1797-1815 Napoleon bezet Kefalonia en de andere Ionische eilanden. Daarna worden ze onder Russisch en Turks protectoraat onafhankelijk in 1807 vallen ze weer onder frankrijk en in 1809 onder Groot-Brittannië.
1815-1864 Kefalonia en de andere eilanden zijn een onafhankelijke republiek onder het protectoraat van Groot-Brittannië, dat de eilanden echter bestuurt als waren ze koloniaal bezit. De Britten leggen het wegennet aan, waar men nu nog profijt van heeft. Tijdens de vrijheidsstrijd tegen de Turken (1821-1829) steunt de bevolking van de eilanden de opstandelingen.
1864 De Ionische eilanden mogen zich aansluiten bij het vrije Griekenland.
1941-1944 De Ionische eilanden zijn bezet door Italiaanse en Duitse troepen (zie ook hieronder de aanvullende informatie hierover).
1953 Kefalonia en andere eilanden worden getroffen door een aardbeving met 7.3 op de schaal van Richter, alleen het noordelijke dorpje Fiskardo werd niet getroffen, hierdoor dachten de mensen uit Fiskarde dat zij de uitverkorene van God waren later bleek dat hier een grote luchtbel onder de grond zat die de schokken heeft opgevangen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Kefalonia bezet door het Italiaanse leger, vertegenwoordigd door de Acqui Divisie. De Acqui Divisie bestond uit 11.500 soldaten en 525 officieren allen onder leiding van de 52-jarige Antonio Gandin. Op 8 september 1943 kondigde de regering van Pietro Badoglio aan, dat de Italiaanse troepen hun vijandigheden tegen de geallieerden moesten staken. Onder de Italiaanse troepen, die vrijwel vanaf het begin van de bezetting op vredige wijze samenleefden met de Grieken op het eiland, leidde dit tot veel vreugde. Voor de kleine groep aanwezige Duitse soldaten, was de ontstane vreugde echter een bron van irritatie, wat al snel leidde tot pesterijen. De Italianen werden gezien als verraders.

Op 13 september 1943 legde generaal Gandin zijn troepen drie opties voor, een pact vormen met de Duitsers, het neerleggen van de wapens of verzet plegen tegen de Duitsers. Omdat zij wisten dat Italiaanse troepen op een ander eiland na overgave zonder uitzondering naar gevangenkampen waren gestuurd, was overgave geen optie. De soldaten kozen er daarom bijna unaniem voor om zich te verzetten. Al snel begonnen Duitse Stukas de Italiaanse posities te bombarderen. Uiteindelijk moesten de Italianen zich toch overgeven. Maar in plaats van naar een gevangeniskamp gestuurd te worden werd een groot deel van de Italiaanse gevangen door de Duitse 'Gebirgsjäger' in groepen van vier tot tien personen geëxecuteerd. Generaal Gandin werd het eerste slachtoffer. Slechts de volgende personen werden gespaard: fascisten, leden van de medische staf, soldaten met Duitse voorouders en kapelaans. Slechts enkele uren later waren de executies voorbij en lag het eiland bezaaid met 4750 dode Italiaanse soldaten. Maar de tragedie was echter nog niet voorbij voor de Acqui Divisie. Zo'n 4000 overlevenden werden naar het vasteland gevaren voor transport naar Duitse werkkampen. 3000 Van hen overleefden de reis echter niet. In de Ionische Zee voeren een aantal schepen op zeemijnen en zonken, waardoor nog eens 3000 soldaten van de Acqui Divisie om het leven kwamen.

Het uiteindelijke dodental kwam op 9646 soldaten en 390 officieren

Inspiratie voor een boek.

Tegen de achtergrond van deze Italiaans-Duitse bezetting schreef Louis de Bernières de roman Captain Correli's Mandoline . Het boek is in 2001 verfilmd met in de hoofdrol Nicolas Cage en Penélope Cruz. De inwoners van Sami, waar het grootste deel van de film is opgenomen zijn er bijzonder trots op dat zo'n grote film in hun dorp is gefilmd. Toen we in Sami op een terrasje gingen zitten kregen we van de dame in de shop een fotoboek die door haar werkgever gemaakt waren ten tijde van het filmen. Er zitten foto's bij hoe de set gemaakt is en natuurlijk foto's van achter de schermen en van de sterren van de film. Overal hangen foto's van de film en de zelf gemaakte foto's in de tavernen en als je er naar vraagt raken ze niet uitgesproken erover. Ook in Agia Efimia kom je een taverne tegen die Captain Correlli's is genoemd. Hier prijken groot de gesigneerde foto's van Nicolas Cage en Penélope Cruz aan de pilaren aan de voorkant. Deze sterren hebben hier gegeten tijdens de opnamen van de film.

Wisten jullie dat aan het einde van de film Notting Hill, Anna (gespeeld door Julia Roberts) het boek leest in een park?