:: Australian-Discovery :: De avonturen van Ursula en Ruud

Hoewel Portugal het meest bezocht wordt in het zuiden, besluiten wij het anders te doen en gaan naar de Costa Verde (groene kust) in het noorden. In 1995 was het plaatsje Ofir nog nauwelijks bekend en dus authentiek. De Costa Verde is prachtig, met een gevarieerd landschap en heuvels met druiven. De rivier de Cavado voor de deur en een bos in de achtertuin. Hoewel het Hotel niet veel voorstelde hebben we heel veel gezien. Ooit gaan we nog eens terug naar deze streek. Op onderstaande kaart kun je zien welke plaatsen we tot nu toe bezocht hebben. KRAS Portugal aanbiedingen Het verblijf staat hier.

Costa Verde in Portugal

Portugal, een nieuw vakantieland voor ons. Tot nu toe bij ons alleen bekend van plaatjes en TV, maar interessant genoeg om te gaan ontdekken. Wij kiezen voor de Costa Verde, de noordkust, omdat we nu eenmaal niet van volgepakte stranden en een "kroketje van Edje" houden op vakantie.
De plaats waar ons 3- Hotel "Do Pinhal" ligt is het kleine dorpje Ofir. Ofir is eigenlijk een buitenwijk van het eeuwenoude dorp Fao en ligt, gescheiden door de rivier de Cavado, aan de overkant van het bekendere stadje Esposende. We vliegen met de Portugese vliegmaatschappij TAPair in een paar uurtjes naar Porto.

Eerste kennismaking "..OTEL DO PINHAL"

Vanaf het vliegveld is het een uur naar Ofir rijden, wij delen onze taxi (bij de reis inbegrepen) met een stel dat ook naar Ofir moet. Met zijn drieën zitten we achter in de Mercedes gepropt. De haren reizen ons te berge en onze nagels kunnen we na de rit uit de hoofdsteunen vóór ons halen, want veilig verkeer is in Portugal schijnbaar "not done". Weg van rechts? Gewoon toeteren een met een rotvaart doorrijden! Een wegopbreking? Heeft die chauffeur dat bordje slecht wegdek nou gemist denk ik, terwijl ik over mijn kruin wrijf die hardhandig in aanraking is geweest met het plafond van de auto. Even later zien we een auto in het midden van de straat om een paal gevouwen staan, ziekenwagen erbij...de rillingen lopen over onze rug.
Als de taxi ineens stilstaat kijken we verbaast naar buiten, zijn we er al? Aan onze rechterzijde staat een hotel, we denken dat het voor onze medepassagiers is bestemd maar wij moeten eruit. Doordat we zo druk zijn met het redden van onze koffers hebben we nog geen goed zicht gehad op ons hotel. Nadat we de taxi nog eens nagekeken hebben draaien we ons om en willen de grijze marmeren trappen oplopen. Mijn oog valt echter op de naam van het hotel, vol verbazing lees ik "..OTEL DO PINHAL" De H heeft er ooit gezeten, ik zie het aan de witte ondergrond waar hij eens gezeten heeft. We kijken elkaar met een vragende blik en opgetrokken wenkbrauwen aan. Nou dat word wat! De receptie is “bemand” door een dame en een heer, al snel zijn we onderweg naar onze kamer (met uitzicht op zee -heel in de verte-).
Eenmaal in onze hotelkamer gekomen, die in de jaren 70 stijl aangekleed is, zetten we onze koffers aan de kant om eerst maar eens de boel te verkennen. Ik duik meteen de zwart marmeren badkamer in en terwijl ik daar rondkijk hoor ik een luid gerommel en het klapperen van een deur in de kamer. Ruud heeft bijna de schuifpui naar het balkon in de hand. Wat een ramp, dat ding komt er bijna uitzetten! In het vervolg maar heel voorzichtig schuiven. In ieder geval is het uitzicht wel fantastisch, aan de linkerzijde een pijnbomenbos, het tennisveld en de tuin en vóór ons de rivier de Cavado met daarachter het stadje Esposende. De bedden zijn zacht maar liggen in ieder geval goed, dat is een meevaller. Als we eenmaal de koffers uitgepakt hebben (er zijn wel hangertjes genoeg), gaan we naar beneden om het hotel te verkennen. We gaan op zoek naar de disco, het entertainment, de balzaal en het zwembad zoals omschreven in de reisbrochure. De disco is al vijf jaar niet meer gebruikt aan het stof te zien, de met rood nepleer bekleedde banken zitten vol met scheuren en ook lampjes doen het niet en hangen scheef aan de muur. Entertainment is wegens gebrek aan belangstelling afgezegd lezen we op het prikbord (wenkbrauwen gaan omhoog). De balzaal...zie disco.
Nou zijn wij tijdens onze vakanties wel wat gewend, altijd gaat er wel iets mis, maar dit ?! In een situatie zoals deze kun je eigenlijk twee dingen doen, je roept de hostess erbij en eist andere accommodatie (dat hebben anderen gedaan en die konden na 4 (!) dagen ergens anders terecht) of je denkt we maken er wel wat van. Wij denken "...wij weer.." en doen het tweede. Het zwembad ziet er in ieder geval wel uit zoals in de brochure en er zit nog water in ook! (het jaar erna is het hotel overigens uit de brochure verdwenen).

Ofir en Esposende verkennen

Na het ontbijt de volgende morgen (we zijn natuurlijk te vroeg), is het tijd om Ofir eens te gaan verkennen. Ons hotel is slechts tien minuten lopen van het strand, heerlijk toch? Rustig slenterend begeven we ons richting zee. Aan de linkerkant van de straat is een pijnbomenbos aan de rechter zijde meer hotels (mét H) en appartementen verscholen in een pijnbomenbos. Het is mistig, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Halverwege ontdekken we een souvenirstalletje en we neuzen er wat rond. Op een gegeven moment valt mijn oog op een foto van de eigenaar in, jawel, Nederlandse klederdracht en voor we het weten praten we met de eigenaar over zijn vakantie naar Nederland.
Ofir zelf stelt niet zoveel voor, dus besluiten we via het pijnbomenbos naar Fao te lopen. Het bos is jammer genoeg vuil, hoewel er genoeg afvaltonnen staan. Al keuvelend lopen we daar als we ineens midden op een erf staan van een familie. Koeien wonen er schijnbaar ook in huis, want we kunnen geen verschil zien tussen de woonkamer en de stal. De bewoners lachen ons vriendelijk toe, maar wij lopen na een zwaai door met een vreemd gevoel, alsof we indringers zijn. Fao is een lieflijk authentiek dorpje, smalle weggetjes met kinderkopjes. We lopen langs de typische witte huizen, kleine tuintjes met prachtige paarse bloemen en langs een kerkje met als windwijzer een vis voordat we bij de rivier de Cavado komen. Hier zien we Portugese dames hun was doen, op de oude manier, in de rivier tussen de dobberende bootjes. Het is overal lekker rustig. In het dorp staat nóg een kerk, met een abdij en een mooie tuin. Tegen de strakblauwe hemel steekt het kerkje stralend wit af, mooi plaatje! De camera maakt overuren.
Wanneer we over de ijzeren brug de rivier de Cavado oversteken moeten we ons af en toe langs de lokale bevolking opwurmen (het looppad is niet breed) die een hengeltje aan het gooien zijn. We gaan Esposende verkennen, gewapend met een lekker ijsje dat we gekocht hebben in een piepklein winkeltje. Esposende is een gezellig dorp met verschillende pleintjes en mooie parken. Sommige belangrijke gebouwen zoals de kerk en het gemeentehuis zijn mooi gerenoveerd, hun pas wit geschilderde muren zijn nog kraakhelder. Het dorp heeft een leuke winkelstraat met een aantal bakkerijen waar je ook koffie kunt krijgen. Overal zijn de bewoners druk in de weer met lampjes en slingers (wat zou er toch aan de hand zijn?). Op een gezellig pleintje met een handjevol Portugezen bestellen we een drankje en genieten van de zon alvorens we naar het "...otel" vertrekken om ons om te kleden voor de avondmaaltijd. We gaan naar Barcelos de volgende dag.

Barcelos

Met de bus gaan we naar Barcelos, er is een grote markt met van alles en nog wat. De bus neemt ons mee langs verschrikkelijk mooie bergpassen en wijngebieden. Wat bestaan er toch veel kleurschakeringen groen. Hoewel we af en toe niet uit het raam durven te kijken vanwege de steile afgronden genieten we toch van de rit. Na een goed half uur zijn we al in Barcelos en de bus stopt bij het marktplein. Na de rust in Ofir is dit een heel andere ervaring. Een scala aan kleuren, massa's mensen en vele geluiden komen op ons af. Fruit, groenten en kippen, met de pootjes samengebonden in een rieten mandje, het word allemaal op de grond uitgestald, aangeprezen door de eigenaren die er graag vanaf willen. We slaan het aanbod van een levende haan af om ervoor in de plaats de bekende "haan van Barcelos" te kopen (met stip op 1 in de souvenirlijst). Na een tijdje lopen we de stad zelf in, de rivier de Cavado is hier voorzien van kleurrijke bloembedden. We bezoeken de oude burcht, waar volgens de legende echte ridders gewoond hebben. Sommige delen ervan zijn goed bewaard gebleven, al zijn alleen de geraamtes van de burcht nog aanwezig en kunnen we de teksten op de grafstenen niet meer lezen. De stad zelf geeft je het gevoel terug te zijn geworpen in de tijd. De gebouwen lijken aan elkaar geplakt, van verschillende afmetingen en sommigen zijn met ontelbare blauwe tegeltjes beplakt. Voordat we terug gaan rusten we nog even uit in het stadspark met rozen, en bomen met roze bloemen.

Over muggen en (on)geluk gesproken

De volgende morgen schrikt Ruud zich wezenloos als hij wakker wordt, 's nachts ben ik namelijk bijna lek geprikt door muggen en mijn gezicht is gezwollen en mijn ene oog zit dicht. Gelukkig heb ik er geen last van, althans het jeukt niet. We lassen maar een rustdagje in en kleden ons uit voor een verfrissende douche. Wanneer we echter de kraan opendraaien komt er alleen maar bruine soep uit! Ook het toilet kunnen we maar één keer doorspoelen. Er is geen water! Met fleswater frissen we ons op en gaan bij de receptie verhaal halen, we zijn niet de enige. De boiler wordt die dag vervangen dus is er geen water, maar de volgende dag zal er weer water zijn word ons door het personeel verteld. De volgende dag?! Wat is dit nu weer? Eigenlijk moeten we er wel om lachen, vakanties van ons zijn in ieder geval nooit saai! We gaan op pad, ten eerste al omdat we iets tegen de muggen moeten halen en ten tweede omdat we toch ergens naar de wc moeten gaan. Buiten is het weer een stralende dag, lekker warm en ons humeur word met iedere stap beter. Na een cappuccino aan het strand kan onze dag dan ook niet meer stuk. We besluiten de volgende dag naar Braga te gaan. Na het vingerlikkend lekkere diner bij Trocaderos is het tijd om de oogjes weer dicht te doen. Bij aankomst in onze kamer laat in de middag vinden we extra badlakens en is er gelukkig ook weer water in het hotel. Ook de muggen vallen met bosjes neer op de grond, het elektrische anti-muggenspul helpt goed.

Braga

Braga ligt op 1,5 uur (bus) van Ofir. We zoeken eerst de Portugese versie van de VVV en krijgen er een plattegrond voor een stadswandeling. Na een paar straten komen we erachter dat de plattegrond verouderd is en we lopen maar op de bonnefooi verder. We komen langs Casa de Mexicana, volledig beplakt met hemelsblauwe tegeltjes, je ziet het veel hier. Via heuvelachtige weggetjes komen we uit bij Jardim de Santa Barbara, een tuin die aangelegd is door paters (het klooster word nog gebruikt) en op het moment dat wij er zijn word er een bruiloft gefotografeerd. De bruid is in klederdracht, behangen met goud en ze is prachtig om te zien, de bruidegom mag er ook wezen. Om in de hemelse sferen te blijven bezoeken we aansluitend Cathedral de Santa Maria uit 1089. Renovaties aan deze imposante kathedraal zijn in 1989 begonnen en zijn nog niet voltooid. We besluiten een guided tour te nemen. De heer op leeftijd die ons rondleidt verteld honderduit, in het Portugees! Er is veel te zien, van een met goud belegt orgel tot de (nog) op de grond staande schilderijen. Telkens als we een ruimte hebben gehad, wordt het licht achter ons uit gedaan, de deur op slot gedraaid en lopen we de volgende ruimte in. De kathedraal is niet alleen van binnen imposant maar ook van buiten. Talrijke gebeeldhouwde sierstukken pronken op de talrijke torentjes. We eindigen op het plein Braga del Republika, voorzien van verschillende sfeervolle fonteinen. Met dit mooie uitzicht genieten we van een drankje op een terras alvorens terug te keren naar Ofir.

Porto

Porto is een schitterende stad! Op Avenue dos Aliados staan mooie herenhuizen met koepeltjes, torentjes en de bekende tegeltjes. Op het voetpad vinden we mozaïeken, die de geschiedenis uitbeelden of gewoon bijzonder mooie sierlijke kunststukjes. Het is gloeiend heet, 40 graden in de schaduw. Hoewel we graag meer van de stad willen zien kiezen we voor een alternatief en besluiten een riviercruise te maken over de Douro die door de stad loopt. Aansluitend een wijnkelderbezoek. Onderweg naar de kade komen we langs het treinstation. Dit bijzondere station ziet er van buiten misschien saai uit, maar is bij binnenkomst overweldigend mooi, de wanden zijn versiert met schilderijen op tegeltjes en we zien wandschilderingen. De perrons zijn overdekt en tot onze verbazing rijdt de trein zo via een tunnel de rotsen in. Via de door Eiffel ontworpen brug Ponte Luise 1 komen we aan bij de kade voor onze cruise van 50 minuten over de Douro, maar eerst genieten we van de lunch met uitzicht over de rivier en de huizen die tegen de rotsen aan zijn gebouwd.
Er waait een heerlijk verkoelend briesje op het water. Ons bootje ligt tussen de houten scheepjes van de wijnkelders, de wijnvaten vastgebonden aan boord en de zeilen bedrukt met het logo van de wijnhuizen. Op de rivier kun je pas goed het verschil zien tussen arm en rijk. De rijken wonen in mooie huizen op de berg, modaal woont halverwege en onderaan de armen, die in hun schamele in elkaar "geflanste" barakken de dag proberen door te komen. De rijken dumpen hun afval van de berg, de armen kunnen er hun voordeel mee doen (of niet). We besluiten de wijnkelder van Sandeman (die kennen we tenminste van de port) te bezoeken en het is heerlijk koel in de gebouwen. Van de dochter des huizes krijgen we een rondleiding door de kelders, met vaten zo groot dat je er makkelijk met 20 man in kunt staan. De oudste flessen liggen in een apart deel, achter dikke tralies. We mogen zelfs port proeven, rode en witte. De rode is niet gekoeld maar de witte wel, die vind ik (Ursula) het lekkerst. Het is een koppige wijn en we drinken niet alles op, met deze temperaturen stijgt het zo naar je hoofd. Een Italiaan denkt er anders over, die slokte de restjes rode Port naar binnen (hij had de port van de dames ook al op), maar nog geen vijf minuten later maakt hij lijkwit een spurt naar de toiletten. Wij besluiten een flesje rode port mee te nemen.
Processie en Fadofeest in Esposende
Een van de laatste dagen is aangebroken hier in Portugal, het gaat allemaal ook zo snel! In Esposende is een Fadofeest (volksfeest) maar het begint morgen en dan vertrekken we alweer. Het stadje is feestelijk aangekleed, boven de straatjes hangen kleurrijke lampjes en vlaggetjes, gezellig! Langzaam, genietend van de zonnestralen en het warme briesje lopen we nog eens door de smalle straatjes en drinken iets bij een fontein. Iedereen heeft een goed humeur vandaag, morgen begint het feest! Terwijl we terugslenteren naar Ofir, komen we op de rotsen bij het water verschillende kleine hagedisjes tegen die door onze enthousiaste kreten snel een veilig heenkomen zoeken. Later die avond wanneer we na ons laatste diner na liggen te puffen in ons hotel worden we getrakteerd op vuurwerk, om 12 uur 's nachts gaat het feest van start in Esposende....

Klik op de kleine plaatjes